Blog

Goed nieuws was er onlangs te lezen in de kranten (Social media oude stijl). Het
leger haalt oude rotten terug om hun kennis en ervaring te delen met de huidige
generatie militairen.

Als individu in een democratisch functionerende maatschappij wil je serieus genomen worden. Dat lijkt een
inkoppertje, maar steeds vaker bekruipt je het gevoel dat menig organisatie een
loopje neemt met de wijze waarop zij omgaan met hun klanten.

Onlangs riep de minister-president van ons land op om ons weer normaal te gaan
gedragen. Hij gaf daarbij ook een toelichting op wat hij daaronder verstond.

Er lijkt een verschuiving plaats te vinden in de wijze waarop in Nederland en in
de rest van de wereld met elkaar omgegaan wordt. Dit gebeurt langzaam, redelijk
geruisloos, maar gestaag, waardoor het merendeel van de bevolking niet
doorheeft dat deze verschuiving plaatsvindt. Zij die dit wel opmerken, raken
verontrust, maar als zij hierover signalen afgeven of opmerkingen maken, worden deze genegeerd of weggehoond.

Een professor in Duitsland, wordt ernstig bekritiseerd omdat hij - nota bene gebaseerd
op feiten - een analyse geeft over de islam en waarschuwt voor een mentaliteit
die anders is dan de westerse landen gewend zijn en wat dat zou kunnen
betekenen. Een voormalig Nederlands staatsman wordt als oude man weggezet, omdat hij het heeft
over een gewenste terugkeer - in mentaliteit - naar de tijd dat er nog een
touwtje uit de brievenbus hing. Niet Nederlandse Nederlanders worden ernstig belaagd, omdat ze open en kritisch zijn
over wat er in hun geboorteland of in de maatschappij waarin zij leven plaatsvindt. En dan spreken we nog niet over zaken als Brexit, Trump, Turkije, aanslagen, etc.

Om de een of andere redenen heeft dit alles niet meer de impact die het enkele
jaren geleden nog wel zou hebben gehad. We horen het aan, halen onze schouders
op en gaan over op de orde van de dag. We luisteren naar de degenen die zich
belangrijk vinden, of die vinden dat ze er wat van mogen of moeten zeggen, maar
we horen niet meer wát ze zeggen. Het interesseert ons klaarblijkelijk niet
meer. Waarom? Omdat het vertrouwen weg is! En omdat er geen respect meer is!

We vertrouwen niet meer wat een ander zegt of doet, we hebben geen respect meer
voor elkaars visie en mening. Als we ons zin niet krijgen gaan we net zo lang
door tot we ons zin wel krijgen, meerderheid van stemmen heeft geen enkele
waarde meer. We luisteren niet meer naar wat de ander te vertellen heeft, we geven
geen aandacht meer aan de ander.

De basis principes onder wat democratie beoogt te zijn vallen hiermee weg. En we
laten het gebeuren! En wat krijgen we daar voor terug?

Mensen die primair voor zich zelf gaan, die het eigenbelang boven het
gemeenschappelijke belang stellen. Mensen die zich steeds minder aantrekken van
de basis principes op grond waarvan de maatschappij eeuwenlang naar behoren
heeft gefunctioneerd. Of dit nu de Grondwet is of het Onze Vader, we kijken er
nog wel naar, maar we lezen het niet meer. We weten (nog wel) dat het er is,
maar we trekken ons er steeds minder van aan. Laat staan dat we er nog serieus
over (willen) nadenken.

Als P&O-er wordt je in dezelfde mate geconfronteerd met dit verschuivende
gedrag. En omdat vertrouwen en respect de basisprincipes zijn op grond waarvan
je als P&O-er je werk wilt en moet doen, wordt het ook steeds moeilijker om
je vak naar behoren uit te voeren. Uiteraard moet je meegaan in de
ontwikkelingen die de maatschappij doormaakt en waar je, ook binnen de
organisatie waar je werkt, mee te maken krijgt. Maar waar je als P&O-er
nooit mee op moet houden is om mensen te respecteren om hoe ze zijn, naar ze te
luisteren om wat ze te vertellen hebben en ze aandacht te geven wanneer ze dat
nodig hebben. Alleen op die wijze kun je als P&O-er het vertrouwen winnen
en ben je in staat je werk naar eer en geweten te blijven invullen.

Als P&O-er moet het touwtje altijd uit je brievenbus blijven hangen. Goed
voorbeeld doet goed volgen!