Een verrekijker is een apparaat dat ons in staat stelt om zaken die verder weg zijn dichterbij te halen. Dat is makkelijk als je niet dichtbij kunt of wilt komen, maar het wel goed wil kunnen zien.
Verrekijkers zijn er in allerlei vormen en maten en in vele sterkten, afhankelijk van de behoefte die er is en het doel wat men er mee wil bereiken. Een grappige, maar nutteloze bijkomstigheid van dit apparaat is, dat als je het omdraait je zaken verder weg ziet.

Die variatie zie je terug bij organisaties. Daarbij is het echter minder grappig te constateren, dat veel werkgevers naar het merendeel van hun werknemers kijken door een omgekeerde verrekijker. Dat begint al bij het aannemen van personeel, veel nieuwe werknemers worden meer en meer op afstandelijke wijze geselecteerd. En als ze aangesteld zijn, moeten ze doen waarvoor ze aangenomen zijn en verder niet zeuren. Alleen op de talenten (trainees) wordt scherp gesteld. Die worden van dichtbij gevolgd, geknuffeld en in de watten gelegd.

Dat is begrijpelijk, maar niet terecht. Werkgevers zouden zich meer moeten gaan realiseren dat de “gewone” werknemer de backbone van de organisatie is. Deze werknemers zorgen ervoor dat het dagelijks terugkerende werk netjes wordt gedaan, het bedrijf kan blijven functioneren en de continuïteit gewaarborgd blijft. Deze werknemers verdienen het om eens dichterbij gehaald te worden en de aandacht te krijgen die ze verdienen.

HR kan hierbij de rol van verrekijker vertolken. Zij hebben de kennis over de mensen in de organisatie en kunnen een goede analyse geven van de kwaliteiten die aanwezig zijn in de organisatie. Wat overigens ook onderdeel is van HR Analytics! En op basis daarvan kan een gedegen advies geven worden over de juiste inzet en begeleiding daarvan.

Als werkgevers leren de verrekijker goed te gebruiken om naar hun medewerkers te kijken, waarbij ze de tijd nemen om goed scherp te stellen, dan zullen ze ontdekken dat er wellicht meer pareltjes tussen zitten dan ze op voorhand hadden gedacht.