De ontketende actie #Metoo is gericht op de klaarblijkelijk ontembare, maar vooral ook onbegrijpelijke en onacceptabele, seksuele “driften” van het menselijke geslacht. Gedrag waarvan je jezelf afvraagt hoe dit überhaupt bij een menselijk wezen kan opkomen, en wat door elk normaal denkend mens wel nooit begrepen zal worden. Maar als je ziet hoeveel dit los maakt in onze maatschappij, zou je haast gaan twijfelen aan je eigen normen en waarden.

Het gevoel dat dergelijke driften bij slachtoffers teweeg brengt, is vergelijkbaar met een ander, net zo vervelend gevoel, namelijk het gevoel dat je krijgt als je iets overkomt waarop je geen enkele invloed kunt uitoefenen, maar waarvan je wel de gevolgen ondervindt. En dan heb ik het over machteloosheid.

In het werk van HRM heb je met enige regelmaat te maken met de machteloosheid van mensen, bijvoorbeeld wanneer ze geconfronteerd worden met zaken waarop ze geen invloed hebben, of bij maatregelen die óver hen genomen worden en niet mét hen. De grootste frustratie die daarbij optreedt is dat communicatie over dergelijke zaken nogal eens niet mogelijk is, omdat het als een voldongen feit wordt gepresenteerd. Als deze situaties zich voordoen, is P&O de aangewezen instantie om verhaal te halen. Of eigenlijk om stoom af te blazen. Want P&O wordt verondersteld te zijn betrokken bij zaken die over personeel gaan en zij moeten er maar wat aan doen.

Een belangrijke reden voor het ontstaan van dergelijke machteloosheid is, dat er niet of onvoldoende gecommuniceerd wordt. En dat heeft weer alles te maken met het niet durven of kunnen brengen van boodschappen waarvan men verwacht, dat deze niet positief ontvangen zullen worden, of die men niet kan onderbouwen. Men durft niet te communiceren omdat men bang is voor de gevolgen. Dit alles leidt tot toenemend onbegrip en – vooral ook – toenemend wantrouwen richting de organisatie. En dat is niet goed, noch voor de organisatie, noch voor de medeweerkers over wie het gaat.

Van P&O mag verwacht worden dat zij weten te communiceren, in goede en in slechte tijden. Basis hiervoor is vertrouwen. En vertrouwen wordt gebouwd op ondermeer de belangrijke pijlers openheid en eerlijkheid, waardoor je als vakman/vrouw je werk goed kunt doen.

Als P&O-er voel je jezelf ook wel eens een machteloos. Op momenten dat je niet bij machte bent om uit te leggen waarom bepaalde maatregelen zijn getroffen, of waarom een bepaald besluit genomen is. En helemaal als er niet met jou over is gecommuniceerd maar wel van je verwacht wordt dat je het uitvoert. Als je het waarom van een maatregel of een genomen besluit niet begrijpt, en dus niet kunt uitleggen, ben je als P&O-er machteloos.

Communiceren is één van de belangrijkste middelen die de mens beschikbaar heeft. Het is jammer dat daaraan niet meer en beter aandacht besteed wordt. Het zou een hoop misverstanden en ellende voorkomen.