Ondanks de wet- en regelgeving aangaande discriminatie op leeftijd, hebben werkgevers en intermediairs die op een of andere wijze bemiddelen tussen werkgevers en werknemers meer dan voldoende mazen gevonden om deze te omzeilen. De kern van al deze “argumenten” is terug te leiden naar “u bent te oud (en dus te duur)”, maar wordt in meerdere, vaak bloemrijke varianten gebracht.

Een toenemend fenomeen daarbij is het benoemen van zogenaamde “harde eisen” die gesteld worden in vacatures, waardoor het voor iedereen die niet aan die “harde eis” voldoet vrijwel onmogelijk wordt gemaakt om überhaupt te reageren op een vacature. De meest bekende voorbeelden daarvan zijn “WO-diploma (harde eis)”, “soortgelijke ervaring binnen gemeente is een harde vereiste”, of “zonder ervaring in een soortgelijke omgeving onnodig te reflecteren”.

Hierbij een top-5 van smoezen die 50-plussers krijgen te horen als ze solliciteren op een vacature.

1. We hebben zo veel reacties ontvangen dat we hebben moeten kiezen. Helaas is de keuze daarbij niet op u gevallen.

Dat is toch knap in een arbeidsmarkt waarin een grote uitzendorganisatie het presteert om te roepen dat zij in Nederland geen goede kandidaten meer kunnen
vinden en dus in het buitenland willen gaan vissen. Wist u overigens dat deze uitzendorganisatie voor functies in sommige gebieden (administratie, bank- en
verzekeringen) geen vacatures heeft voor mensen met meer dan 5 jaar ervaring.
Geen wonder dat ze niemand kunnen vinden. Overigens is het beperken in ervaringsjaren mijns inziens ook nog eens een vorm van discriminatie.

2. U bent overgekwalificeerd voor de functie

Hiermee wordt dus eigenlijk gezegd dat je teveel ervaring hebt (lees: te duur bent) voor de functie. Ze willen wel een Senior, maar klaarblijkelijk met niet teveel ervaring. En de ervaring die je hebt opgebouwd, voegt klaarblijkelijk geen waarde toe aan de betreffende organisatie. Het wordt gepresteerd dit ook te roepen bij
interim opdrachten, wat helemaal een gotspe is. Ik spreek uit ervaring.

De bureaus die zich profileren in de arbeidsbemiddeling, maar hun oren laten hangen naar de luimen van werkgevers (gezocht: Senior xyz, maximaal 3 jaar ervaring), zijn niet bezig met het bemiddelen van mensen naar werk, maar zijn alleen maar bezig met hun eigen belangen.

3. U voldoet net niet aan degestelde eisen/andere kandidaten hebben een profiel wat net iets beter aansluit bij de gestelde eisen

Als je meer dan twintig jaar ervaring hebt in een vakgebied en je hebt alle hoeken van dat vakgebied gezien, dan is een dergelijke afwijzing schrijnend en beledigend te noemen. Vooral het woordje "net" komt dan niet leuk binnen. Zeker als je daarbij ook nog eens solliciteert binnen een branche waarbinnen je jarenlang actief bent geweest, dan kun je haast niet anders dan je afvragen wat ze nu eigenlijk echt zoeken en om welke reden ze je nu eigenlijk echt afwijzen.

4. U hebt geen ervaring in de branche

Voor sommige specialistische functies kan ik me daarbij nog iets voorstellen. Voor meer generalistische functies als bijvoorbeeld Finance en HR, is dit toch een beetje vreemd te noemen. Zeker als je dit koppelt aan de eisen die gesteld worden. Veel organisaties moeten veranderen en zijn volop aan het reorganiseren. Zij willen dit echter blijven doen met de mensen die jarenlang gewerkt hebben in de situatie die moet veranderen. Er heerst klaarblijkelijk een grote angst om “vreemde ogen” binnen te halen die een frisse blik kunnen werpen op de situatie.

5. Wij denken dat u niet past in het team

Wat hiervan te denken, als men je nog niet gezien en gesproken heeft. Het is knap dat men op basis van een CV weet vast te stellen, dat iemand niet past in een team. En als je je realiseert, dat veel bemiddelingsbureaus tegenwoordig niet meer de moeite nemen om kandidaten vooraf te spreken en deze pas willen zien als er een serieuze kans is dat ze deze ook echt kunnen plaatsen, dan kun je vraagtekens zetten bij een dergelijke afwijzing.

De arbeidsmarkt lijkt behoorlijk verziekt. Er ontstaat een toenemende groep 50 plussers die zonder werk komen te zitten, waar jongeren die op de arbeidsmarkt
komen een ander arbeidsethos hebben, minder loyaal zijn, (te) veel in te korte tijd willen of overbelast raken omdat ze geconfronteerd worden met zaken waarvoor ze niet de benodigde ervaring hebben. Het wordt dan ook tijd dat werkgevers gaan nadenken over wat ze nu echt met hun personeel willen en dat ze gaan werken aan het terugbrengen van een goede balans tussen kwaliteit en continuïteit. Een goede start zou zijn te stoppen met het verzinnen van smakeloze smoezen.