Communiceren is een belangrijk aspect in het dagelijks leven, praten, luisteren en kijken is
daarbij in mijn visie als mens én als P&O-er een wezenlijk onderdeel. Door
met iemand in gesprek te gaan, te luisteren naar wat hij of zij te vertellen
heeft en door goed te letten op iemands non verbale communicatie, leer je de
persoon kennen, begrijp je beter wat iemand drijft en krijg je inzicht in waarvoor
iemand geschikt is.

Tot mijn grote verbazing neemt het praten met mensen bij werving & selectie – zowel
bij de search en selectiebureaus als bij de uitzendbureaus - af! Het merendeel
van de bureaus wil pas praten als er zich daadwerkelijk een mogelijkheid
voordoet. Eerder niet.

Tot het zover is, mag je zelf je gegevens invoeren op een speciale pagina op hun
site, waar je automatisch naar verwezen wordt en wat altijd onpersoonlijk is. Soms
lijkt deze ook vrij onbegrijpelijk opgebouwd. De criteria waar vervolgens naar
gekeken wordt blijven daarbij volstrekt duister.

Als zzp-er moet je, zeker in een periode dat er geen opdracht is, veel tijd
investeren in het praten met mensen die mogelijk iets voor je zouden kunnen
betekenen voor een volgende opdracht. Je zou dus mogen verwachten dat
intermediairs die zich daar mee bezig houden, geïnteresseerd zijn in het praten
met mensen zoals ik, zodat ze weten wat voor vlees ze in de kuip hebben en een
betere match kunnen maken met de opdrachten die ze binnenkrijgen.

Niets is echter minder waar. Praten met mensen kost namelijk tijd. En tijd hebben ze
niet, dus bureaus willen je pas zien als zij denken dat ze een grote kans van
slagen hebben op een mogelijke match. Hoe ze dat doen zonder de mens achter het
CV te kennen....?

Als P&O-er is, naast het hebben van visie over het vak, het praten met en
aandacht hebben voor mensen zo ongeveer het belangrijkste aspect om goed kunnen
functioneren. Daarom probeer ik ook altijd persoonlijk in contact te komen met
bureaus. Ik kan mezelf tenslotte beter presenteren in een persoonlijk gesprek,
dan middels het aanleveren van mijn gegevens op een onpersoonlijke site. Bovendien
vind ik het plezieriger dat iemand die mij voor wil dragen bij een
opdrachtgever mij ook persoonlijk kent. Het is tenslotte mijn naam die wordt
verbonden met de opdracht.

Mijn pogingen – een enkele uitzondering daargelaten – om op gesprek te komen, stranden
echter in algemeen geformuleerde en zeer afstandelijk overkomende mails. Soms
zelfs op het onbeschofte af. Een bureau dat weigert uitleg te geven op een
standaard afwijzing omdat dat teveel tijd kost, terwijl hun slogan luidt dat ze
ruim baan voor de menselijke factor hebben, is daarvan een schrijnend
voorbeeld.

Het lijkt er op dat intermediairs met zo weinig mogelijk inspanning en zo hoog
mogelijk resultaat willen bereiken. Op zich een begrijpelijk streven, maar
volstrekt niet passend in een metier waar het om “menselijke waar” gaat. Dat
verdient een meer respectvolle benadering.

Ik pretendeer geenszins alle wijsheid in pacht te hebben, maar ik sta nog steeds
voor de volle 100 procent achter mijn eigen slogan, dat ik in mijn vakgebied
toegevoegde waarde kan leveren. Dat schijnt echter in de (geautomatiseerde)
selectiecriteria niet voor te komen.

Gelukkig heb ik mijn eigen netwerk nog.