Wat is er nu mooier dan te genieten van iets wat je zelf helemaal hebt
grootgebracht. Wat je zorgvuldig hebt geselecteerd en waar je vervolgens veel
tijd, energie en zorg aan hebt besteed. Wat je hebt zien opbloeien, onder zo
gunstig mogelijke omstandigheden. En waar je uiteindelijk kunt genieten van wat
je zelf hebt grootgebracht.

Ik ben opgegroeid in de tijd dat werkgevers nog veel tijd en aandacht besteedden
aan het aantrekken en opleiden van mensen, ongeacht de functie. Het was
vanzelfsprekend dat mensen die nieuw binnen de organisatie kwamen begonnen met
een periode van trainen en opleiden, voordat ze op de werkvloer werden
losgelaten. Dat was goed en werd gezien als een lange termijn investering.
Evenals dat iedereen de kans had op het hebben van een carrière binnen één
bedrijf.

Tegenwoordig lijkt een dergelijk traject over het algemeen alleen nog voorbehouden aan een
select gezelschap hoogopgeleide jongeren, met bij voorkeur een (of meerdere)
academische titel(s). Deze worden vervolgens in de kortst mogelijke tijd
klaargestoomd en losgelaten op de werkvloer. Ook daar moeten ze vooral niet te
lang op één plek blijven zitten, want er moet carrière gemaakt worden.

Dat heeft zo zijn beperkingen, want niet alleen kan het menig jongere niet snel
genoeg gaan, ook aan zaken als loyaliteit en betrokkenheid wordt steeds minder
aandacht besteed. En als het niet snel genoeg gaat, of niet op de wijze die men
wenst, dan stapt men op en gaat naar de volgende werkgever. De gemiddelde
doorlooptijd van een jonge, hoogopgeleide medewerker ligt op dit moment rond de
4 jaar, terwijl er door werkgevers juist in deze groep enorm veel tijd en geld
geïnvesteerd wordt.

Ik had een keer een discussie met een CEO omdat ik geld wilde investeren in het aantrekken
van jongeren, met een goede basis qua opleiding en vaardigheden, die binnen de
organisatie opgeleid zouden moeten worden tot IT-ers. Wat we aan kennis en
ervaring zochten konden we namelijk niet vinden en ik vond een dergelijke
investering derhalve verantwoord. Dit was lange termijn denken waar de
organisatie direct niets aan had, zo vond hij. Uiteindelijk mocht ik doorgaan
met mijn plan. Het resulteerde in een aantal medewerkers die gemotiveerd en
gedreven aan de slag gingen. Intussen zijn het zeer gewaardeerde medewerkers,
die de investering dubbel en dwars hebben terugverdiend.

Dat de maatschappij zich ontwikkelt en dat niet alles van vroeger nog past in het
huidige tijdsbestek is evident. De tendens die op dit moment echter waar te
nemen valt, is dat alles van vroeger per definitie twijfelachtig is, waarbij zaken
als loyaliteit en investeren in menselijk kapitaal niet meer lijken te passen
in de vluchtigheid van de huidige economie. Dat is jammer, want juist zaken als
loyaliteit en betrokkenheid hebben bewezen zeer waardevolle partners te zijn in
de continuïteit van menig organisatie. En, zeker niet onbelangrijk, zij dragen
tevens bij aan het vertrouwen van mensen in hun werkgever. Afscheid nemen van
dergelijke waarden luidt voor menig werkgever nogal eens het begin van het
einde in. Dat dringt alleen niet door tot de beleidsmakers, die geobsedeerd
lijken door korte termijn resultaten. En zij die dit wel doorhebben en proberen
dit te doorbreken, worden rücksichtslos gecorrigeerd of weggezet omdat ze niet
primair het belang van hun aandeelhouders voor ogen hebben.

Ik denk dat werkgevers meer zouden moeten nadenken over het investeren in eigen
kweek. Dat is niet alleen in het belang van de organisatie, het smaakt
uiteindelijk nog beter ook.