De boemerang is een mooi en doordacht wapen van de oorspronkelijke bewoners van
Australië, de Aboriginals. Het meest herkenbare en vernuftige aspect van dit
wapen is, dat het terugkeert naar de plek waarvandaan het geworpen wordt. Bij
dit effect van deze boemerang moet ik denken aan het gedrag van mensen en het
effect van dat gedrag. Niet alleen op hun omgeving, maar voornamelijk ook op
hen zelf.

Ik heb het een aantal keren mogen meemaken dat mensen beslissingen namen of dingen
deden waarvan je op voorhand kon voorspellen dat dit een keer bij ze terug zou
komen. Waarom? Omdat het maatregelen of beslissingen waren die genomen werden op
basis van emotie en – vaak daardoor - niet of onvoldoende doordacht. Of omdat er
werd gehandeld uit rancune (óók een emotie), wat zeker geen goed raadgever is, En
wat helaas ook nogal eens voorkomt is dat eigenbelang leidraad blijkt te zijn.

Dergelijk gedrag, zo heb ik geleerd, keert zich altijd een keer tegen je en komt dan uit
onverwachte hoek en op een niet gepland moment bij de betreffende persoon
terug. En vaak wordt dat dan niet als plezierig ervaren, wordt het gezien als
een persoonlijke aanval of een veroordeling van getoond gedrag. Terwijl men
niet door heeft, niet wenst in te zien, dat de aanleiding van deze reactie door
hen zelf veroorzaakt is.

Zowel in het bedrijfsleven als in de politiek zien we dergelijk gedrag met de
regelmaat van de klok terugkomen. Veel maatregelen en besluiten worden genomen,
zonder dat goed doordacht lijkt wat de effecten daarvan zijn op de langere
termijn. Bewindvoerders en leidinggevenden willen - in de beperkte tijd die ze ter beschikking
staat - hun naam verbonden zien aan wet- en regelgeving, of aan maatregelen waarvan
ze roepen dat die goed zijn voor de organisatie waarvoor ze werken. Met alle
respect kan gesteld worden dat dit over het algemeen korte termijn denken is,
met als enige gewin hun naam in de spotlights. Dus ten faveure van het eigen
ego, en meestal niet in het voordeel van degenen die door de betreffende
maatregelen geraakt worden.

Als P&O-er is het moeilijk om dergelijke mensen goed te adviseren en te
ondersteunen. Zij staan niet open voor het belang van de organisatie of voor de
gemeenschap die zij (mogen) vertegenwoordigen. Omdat je als P&O-er primair
het belang van de organisatie voor ogen hebt, wordt je in dergelijke situaties
heen en weer getrokken tussen de loyaliteit aan de betreffende persoon (vaak
vertegenwoordiger van de organisatie) enerzijds en het belang van de
organisatie als geheel anderzijds.

Het is aan te raden - een oude wijsheid - bij het nemen van beslissingen even de
tijd te nemen om na te denken en om na te gaan of deze beslissing ook zo zou zijn
genomen als op rationele gronden was nagedacht. En zeker ook om wat langer stil
te staan bij de consequenties en de gevolgen dáárvan. Het advies moet op basis
van de uitkomsten daarvan gegeven en onderbouwd worden.

Overigens hoeft het niet erg te zijn, als je op basis van emotie beslissingen neemt, maar
accepteer dan wel de consequenties daarvan. Weet dan, dat ook hier de praktijk
leert, dat als deze consequenties zichtbaar worden, zij vaak negatief zijn, wat
weer leidt tot emotie, wat weer leidt tot...

Voor mij is mijn boemerang een punt van rust en bezinning geworden. En het geeft
vertrouwen, omdat je weet dat het regelmatig terugkomt.