De uil staat voor wijsheid, vaak afgeleid van de ogen waarmee dit dier ’s nachts buitengewoon goed kan zien en vanwege zijn ontzettend scherpe gehoor.
Het mooiste voorbeeld blijft natuurlijk Meneer De Uil van de Fabeltjeskrant, jarenlang een geliefd televisieprogramma.

Ook in het dagelijkse leven komen we vele “wijze uilen” tegen. Mensen die overtuigd zijn van hun gelijk en op basis van opleiding, ervaring of anderszins hun gelijk uitdragen. Het zijn nogal eens de hardste schreeuwers, die – hoe tegenstrijdig – niet zien wat een ander doet of bedoelt en al helemaal niet (willen) horen wat wordt gezegd.

Als P&O-er heb je regelmatig hiermee van doen. Leidinggevenden die een opdracht hebben en deze naar eigen inzichten invullen, zonder gebruik te maken van de kennis en ervaring binnen het team. Medewerkers die jarenlang hetzelfde trucje doen en er heilig van overtuigd zijn, dat als dat niet langer op die wijze gebeurt, er ongelukken van komen. En vooral mensen die zeggen te luisteren, maar feitelijk niet horen wat er gezegd wordt.

Het is een lastige klus, deze mensen er van te overtuigen, dat ze misschien eerst eens goed moeten kijken naar wat er gebeurt en eens de tijd moeten nemen om te luisteren naar wat er nu echt gezegd wordt. Menigmaal krijg je ook als P&O-er in dergelijke gesprekken het verwijt, dat je niet luistert.
Op dat soort momenten is het goed je te realiseren dat eenieder eens een uilskuiken is geweest en dat sommigen nooit volwassen worden. Ook het volgende gezegde kan daarbij helpen.

Wat baten kaars en bril, als de uil niet zien (en) wil.
(Koppige mensen, die volledig overtuigd zijn van hun gelijk, kun je zelfs met redelijke argumenten niet ompraten)