Mijn werkzame leven heeft zich tot op heden grotendeels afgespeeld in de zakelijke dienstverlening, Vaak in de sfeer van “niet lullen maar poetsen”. Daar voel ik me thuis, het werken aan resultaten en beoordeeld worden op wat je presteert past klaarblijkelijk beter bij mij. Van nature ben ik dan ook a-politiek. Ik heb het (een beetje) leren begrijpen en kan er mee omgaan als ik er mee te maken krijg, want – helaas – kom je ook in het bedrijfsleven steeds meer politiek gedrag tegen. Politiek gaat heel veel over vorm en heel weinig over inhoud en draagt derhalve niet echt bij aan een resultaat.

De denkwijze van politici en de manier waarop zij hun eigen waarheden verkondigen, blijft iets onbegrijpelijks houden. Resultaten waarvoor je in het bedrijfsleven zo ongeveer ontslagen wordt, worden in de politiek met droge ogen gepresenteerd als eclatante successen. Sommige van onze huidige ministers zijn daar een mooi voorbeeld van. Ze maken de ene na de andere fout, maar presenteren dit als een mooi resultaat en blijven rustig zitten en doorgaan. Nog erger, ze worden steeds arroganter.

Politici lijken het bedrijfsleven ook niet te (willen) begrijpen. Mooiste voorbeeld is de huidige Amerikaanse president, die volstrekt niet begrepen wordt door zijn collega’s in de wereld. Ik ben geen fan van deze man - volgens mij is het beduidend efficiënter én goedkoper om een muurtje om deze man heen te bouwen (en wie weet levert dat nog wel meer op ook) - maar ik zie iemand als zakenman acteren in een omgeving die zich daar niet voor leent. En dus gaat het vervolgens steeds meer over de vorm en steeds minder over de inhoud.

Politici worden steeds bedrevener in het naar buiten toe mooi weer spelen: het is goed voor de bühne om met de jeugd te praten over hun zorgen over het klimaat, maar echt naar ze luisteren? Ho maar! Het is prachtig om te scoren met netto hogere inkomens voor (bijna) iedereen, terwijl alle deskundigen roepen dat dit niet zo gaat zijn. Het ergste is, dat er volstrekt niets gebeurt, zelfs niet als ze geconfronteerd worden met de feiten.

Zo langzamerhand kunnen we niet meer om de politiek heen. Niet omdat ze ineens zijn gaan presteren, maar omdat ze steeds meer gaan wanpresteren. Het wordt steeds zichtbaarder dat de politiek zich niets, maar dan ook helemaal niets, meer aantrekt van wat het gepeupel zegt. Links noch rechts, ze lijken er allemaal alleen maar te zitten ter meerdere eer en glorie van zichzelf. Zij gedragen zich allemaal alsof alleen zij de wijsheid in pacht hebben, ze luisteren wel, maar horen niets. En gaan vervolgens volstrekt hun eigen, onnavolgbare gang.

Het bedrijfsleven krijgt daar steeds meer last van. Alleen al het steeds toenemende aantal wetten en regeltjes waarmee je als HR te maken krijgt, is een mooie indicatie om te laten zien wat voor puinhoop er van gemaakt wordt. Is er een probleem, dan wordt niet het probleem aangepakt, maar wordt er een nieuwe wet verzonnen die de symptomen bestrijdt. Of er wordt weer een blik ambtenaren opengetrokken om – goed betaald – een nieuwe werkgroep te vormen die opdracht krijgt om het ontstane probleem te onderzoeken. Waarna het door die werkgroep opgeleverde rapport of in de la verdwijnt of leidt tot een nieuwe werkgroep, die... enz.

De grote vraag is hoe we dit tij kunnen keren. In ieder geval niet door het oprichten van een werkgroep. Misschien door ze maar eens luid en duidelijk te gaan beoordelen op wat ze nu echt presteren? Bij deze een eerste poging.