Het is onvoorstelbaar vrijwel dagelijks te zien, te horen en te lezen dat de politiek niet meer luistert naar haar achterban. De mensen die op hen gestemd hebben, raken steeds gedesillusioneerder, ze worden niet meer gezien, laat staan dat er naar ze geluisterd wordt en dat er aandacht aan ze besteed wordt.

Wat we meemaken is een bizar vertoon van onverschilligheid, een toneelspel voor de bühne, een soap die - als de meeste andere soaps – volstrekt ongeloofwaardig is, maar waar mensen toch naar blijven kijken. Of je nu wilt of niet.

Ministers die in hun eerdere carrière al blijk hebben gegeven van een groot onvermogen om problemen op te lossen, blijven vrolijk doorgaan met het dagelijks ophouden van de schijn dat zij het wel even zullen regelen. Een puinhoop maken van de belastingdienst, daarnaast vele kleine zelfstandigen in de problemen brengen met nieuwe, averechts werkende wetgeving en vervolgens vele mensen in het noorden van het land mooie beloftes doen, om die vervolgens niet na te komen. Hij hoort wellicht nog wel, maar luistert in ieder geval niet.
Of eerst je onvermogen tot leidinggeven ten toon te spreiden door een grote ambtelijke organisatie nog beroerder te laten functioneren dan het al deed, om vervolgens ziekenhuizen failliet te laten gaan. Zou deze man wel echt geluisterd hebben naar wat de maatschappij nodig heeft? En wat te denken van partijen die van de ene op de andere dag een volstrekt andere mening verkondigen. Of van kamerleden die alleen nog maar reageren als er gepiept wordt, de mond dan ineens vol hebben van schande, vragen stellen en aanpakken, maar vervolgens vrolijk verder gaan met heel hard niets doen.

Het zijn maar enkele voorbeelden van het grote probleem dat politiek Den Haag op dit moment is. Er wordt steeds minder geluisterd, men heeft geen aandacht meer voor de mensen die hen in het zadel hebben geholpen. Men pakt problemen niet bij de kern aan, maar volstaat met het bestrijden van de symptomen. Dat is vele malen makkelijker, kost minder energie en houdt vele ambtenaren aan het werk. Gevolg: een lappendeken van wetten en regelgeving, waardoor niemand door de bomen het bos nog ziet. Maar wel steeds meer ambtenaren, in mooie designkantoren (!), die de toenemende problemen wel even helpen “oplossen” door nog meer nieuwe wet- en regelgeving te verzinnen. Feit is dat de echte problemen steeds minder vaak ook daadwerkelijk opgelost worden.

En dan komen er weer verkiezingen. Op dergelijke momenten maakt het niet uit in welk land je woont. Of het nu arm of rijk is, corrupt of dictatoriaal, het volk wordt op die momenten gepaaid met kraaltjes en spiegeltjes. Of letterlijk, of in de vorm van mooie, maar o zo loze beloftes. En het volk trapt er elke keer weer in, waarmee we de illusie dus in stand houden. De politiek vaart er wel bij.

Als P&O-er heb ik geleerd om te luisteren én om aandacht te geven aan de mensen die daarom vragen. Door goed te luisteren naar wat mensen te vertellen hebben en door aandacht te geven aan wat hen bezighoudt, ben je in staat problemen beter te begrijpen en kun je ook gerichter nadenken over de beste oplossing. Daardoor ook kun je beter uitleggen wat je doet, ook als het niet precies is wat men verwacht.

Als politici daadwerkelijk eens meer zouden luisteren naar hun achterban en ook eens oprechte aandacht aan hen zouden besteden en op basis daarvan zouden acteren, dan zou dit hun geloofwaardigheid ten goede komen. Maar ja, ze luisteren niet.