Zo tussen Kerst en Oud en Nieuw is het de tijd om terug te blikken op het afgelopen jaar en om vooruit te kijken op het jaar wat komen gaat. De meeste mensen gebruiken deze tijd ook om even bij te komen en/of om even lekker er tussen uit te gaan.

Of het nu ligt aan het klimmen der jaren of dat er andere redenen voor zijn, maar gevoelsmatig vliegt de tijd voorbij. We zijn wéér een jaar verder, een jaar waar verschrikkelijk veel is gebeurd, zowel mooie dingen als ook verdrietige zaken. Klein, persoonlijk verdriet en grote, wereldse gebeurtenissen. De momenten wisselden elkaar in razend tempo af, er was soms amper tijd om bij te komen.

Wat van het afgelopen jaar blijft hangen, zowel op macro niveau als op micro niveau, is het toenemende chauvinisme en de “me, myself and I” cultuur die steeds duidelijker zichtbaar wordt in het dagelijks leven. Leiders van grote landen, die het eigenbelang steeds zichtbaarder voorop stellen, al dan niet verborgen achter zogenaamd patriottisme. De daardoor toenemende spanningen in de wereld, waardoor weldenkende mensen zich afvragen of degenen die zich opwerpen als leiders van deze wereld niets geleerd hebben van de geschiedenis, wordt meer en meer voelbaar en komt steeds dichterbij. De uitdrukking “de geschiedenis herhaalt zich” lijkt steeds meer bewaarheid te worden en is derhalve zorgwekkend te noemen.

In het verlengde daarvan ervaren we de zich wijzigende definitie van democratie. Waar dit tot voor kort toch vooral bekend stond als een groot goed in de westerse wereld, vertaalt democratie zich steeds vaker in “het recht van de grootste mond en de langste adem”. Ik heb geleerd dat gelijk hebben wat anders is dan gelijk krijgen. Er lijkt een generatie op te staan die altijd gelijk wil hebben en er veel, zo niet alles, voor over heeft om het ook te krijgen. Ten koste van de mensen om hen heen.

Op micro niveau zie je deze ontwikkelingen terug in de vaak korte lontjes van mensen. Het aantal individuele geweldplegingen neemt toe, het eigenbelang prevaleert boven het groepsbelang, samen iets doen of ergens voor staan is tegenwoordig nieuws en wordt als bijzonder gezien. Ook in het werkzame leven zie je dit terug, waar mensen steeds minder geïnteresseerd zijn in het werk zelf, maar steeds meer in wat het henzelf oplevert. Betrokkenheid verandert steeds meer in eigen gewin.

Wat gelukkig ook blijft hangen is het geluk wat je in je eigen omgeving ervaart en wat je dagelijks koestert. De kleine dingen waar je blij van wordt, de dingen die je mag en kunt doen en het genieten van de mensen die je dierbaar zijn. Dat helpt om ook het nieuwe jaar weer met goede moed en met veel plezier tegemoet te treden.

Als we daarbij ook nog eens met elkaar afspreken dat we wat meer naar elkaar luisteren, wat meer verdraagzaamheid tonen, elkaar naast meer complimenten geven ook wat meer durven aanspreken op houding en gedrag zonder elkaar daarbij gelijk af te maken en dat we een wat betere balans aanbrengen tussen geven en nemen, dan voorspel ik u dat 2019 een mooi jaar gaat worden.

Ik wens u in ieder geval een mooi 2019 toe.