Eigenlijk zijn wij als Nederlanders een raar volkje. We klagen voortdurend over van alles en nog wat. Toch is het meest gegeven antwoord als iemand vraagt hoe het gaat dat we niet mogen klagen. Mijn standaard antwoord als mij gevraagd wordt hoe het met me gaat, is dan ook dat ik mag klagen.

Dat antwoord wekt nogal eens verbazing en vaak wordt ik dan ook uitgenodigd om dat dan maar even te doen. Maar dat wil ik – op dat moment in ieder geval – helemaal niet. Van huis uit ben ik niet zo’n klagerig type, maar ik ben wel een Hollander en als een Hollander niet mag klagen...!

We hoeven de diverse media er maar op na te slaan om te zien, te horen en te lezen hoe vaak en hoe veel we klagen. Er is geen onderwerp te verzinnen of er wordt over geklaagd. Of het nu het weer is, de politiek, sporters die wel of niet presteren, de werkgever, de werknemer, het salaris, het openbaar vervoer, en ga zo maar door. Zelfs als er ergens niet over te klagen is, is er wel weer iemand die het presteert om er toch weer iets van te vinden.

Eigenlijk is dit een vreemde karaktertrekje. Als we in de wereld om ons heen kijken en zien waar in de wereld het op dit moment niet echt goed gaat, dan zouden we ons moeten schamen dat we zoveel klagen. Droogte, ziektes en/of hongersnood in Afrika, oorlogen op diverse plekken in het Midden-Oosten, Dictators in Zuid-Amerika, in combinatie met drugskartels en corruptie, Leiders in een aantal grote landen voor wie het eigen belang lijkt te prevaleren boven het belang van het volk wat ze zeggen te dienen. En zo kan ik nog wel even doorgaan.

Het kan niet gezegd worden dat we van al dat leed in de wereld om ons heen niet weten. We worden dagelijks overspoeld met informatie die we eigenlijk liever niet willen ontvangen. Want dat leidt alleen maar af van onze eigen beslommeringen, die tenslotte veel belangrijker zijn. Of niet soms?

Als we al dat leed afzetten tegen de welvaart en het welzijn in onze eigen omgeving, dan wordt het denk ik tijd om een aantal zaken eens in het juiste perspectief te plaatsen en ons af te vragen waarom – en vooral waarover – we eigenlijk klagen. Dan kunnen we eigenlijk niet anders dan constateren dat het meestal nergens over gaat. We klagen om het klagen, we klagen, maar doen niets om het op te lossen. Want dan is er niets meer te klagen.

Als we alle energie die we in dat klagen steken nu eens gaan investeren in zaken die er echt toe doen, die een serieuze bijdrage leveren aan onze maatschappij. Wie weet gaat de wereld er daardoor weer een beetje vrolijker uitzien.

Je zou er haast over gaan klagen. Maar... dat doe ik niet!