Wie droomt er nu niet? Van geluk en rijkdom, van vreugde en roem, van mooie dingen doen en genieten van het leven? En wie hoopt er nu niet, dat zijn dromen werkelijkheid zullen worden en werkt er hard voor om deze zoveel als mogelijk te kunnen verwezenlijken? Dromen mag toch? Of niet?

Nog niet zo lang geleden was het 50 jaar geleden dat Martin Luther King werd vermoord omdat hij luidop uitsprak wat zijn dromen waren. Doodgeschoten, omdat er mensen waren die vonden dat die droom niet paste in hun eigen dromen en die dat even duidelijk wilden maken. In de illusie dat de droom daarmee weg zou zijn.

Heden ten dage lijkt de situatie niet wezenlijk gewijzigd. Als mensen hardop uitspreken wat ze denken of vinden, dan zijn er altijd en direct anderen die duidelijk maken het er niet mee eens te zijn. Voornamelijk verbaal – door bedreigingen via Social Media – maar vaak ook fysiek, door het beschadigen of vernielen van eigendommen van degene die zich uitspreekt, of door de persoon aan te vallen en te verwonden. Of erger.

Het hebben van een mening, een droom, mag klaarblijkelijk niet meer. Men gunt elkaar het licht in de ogen niet meer, er is steeds minder respect voor de ander. Gevolg is, dat mensen zich steeds minder vaak durven uit te spreken over wat ze denken of vinden. Bang als ze zijn voor de vaak ongefundeerde en heftige reacties die dat losmaakt bij de medemens en de negatieve energie die dat met zich meebrengt.

Het is niet voor niets dat een toenemend aantal mensen er voor kiest om voor zich zelf te beginnen. Niet gebonden zijn aan een baas die oplegt wat wel en niet mag, niet verplicht worden te doen wat in andermans belang is. Gewoon bezig zijn met zaken die men leuk vindt om te doen, hard werken, eigen verantwoordelijkheid dragen en op die wijze proberen dromen te verwezenlijken.

Helaas wordt ook dan het nastreven van deze dromen er niet altijd makkelijker op gemaakt. Deze keer niet door hersenloze en anonieme medeburgers, maar door instanties die dergelijke dromen niet vinden passen in de plannen die zij voorstaan. En dat gebeurt dan niet door verbaal of fysiek geweld, maar door het voortdurend aanpassen of frustreren van regels en richtlijnen.
Het toenemend aantal zelfstandigen past niet in de plannen van de overheid, want daardoor komt er minder belastinggeld in de schatkist. De wijze waarop vervolgens door diezelfde overheid geacteerd wordt, bijvoorbeeld op het dossier DBA (de opvolger van de VAR, weet u nog?), is daar een mooi voorbeeld van. En ook de pensioen materie is een onderwerp waarin je als zelfstandige in een collectief gedwongen wordt, omdat individualisering niet past in het huidige denken. Terwijl tegelijkertijd geconstateerd wordt dat pensioen in z’n huidige vorm steeds minder betaalbaar is en er een toenemende roep is om individualisering.

Pensioen kan helpen je dromen te verwezenlijken. Dat de mate waarin wordt beïnvloed door anderen, laat onverlet dat het hebben van dromen een groot goed is en gelukkig door niets en niemand kan worden afgenomen.